Volg Turkijereiziger op Hyves Turkijereiziger op Facebook Volg Turkijereiziger op Twitter
Slideshow Image 1 Slideshow Image 2

Reisverhaal Erna Vink - Rondreis Turkije mei/juni 2011


13 mei 2011

Zo...de bagage staat bij de voordeur en het huis is opgeruimd en schoon! Hahaha...daar heb je wat aan als je er toch niet bent. Maar goed, wat ik nu nog even wil laten weten dat is mijn route, een kan-er-mee-door-kaartje is geplaatst. Zoals eerder gezegd: ik vlieg op Antalya (zuidkust) en blijf daar 2 nachten. Op maandag neem ik de nachtbus naar Nevsehir/Göreme, een afstand van 555 km maar het neemt veel tijd in beslag i.v.m een flink eind door het Taurusgebergte. Na een week neem ik de dagbus naar Safranbolu (overstappen in Ankara) en zal daar weer 2 dagen verblijven. De afstand van deze rit is 544 km. Hierna ga ik naar de kalkterrassen van Pamukkale en dat wordt weer nachtwerk, afstand is 683 km en dit is mijn langste rit. Van Pamukkale naar Selcuk, de stad van de ooievaars en met een beetje geluk heb ik een kamer daar met zicht op een ooievaarsnest. Ook zal ik daar naar Efese gaan, één van de mooiste antieke steden ter wereld. De reisafstand valt mee dit keer, 191 km. Na een paar dagen genieten in Selcuk ga ik door naar Dalyan, een klein maar zeer mooi gelegen plaatsje aan de zuidkust. Het ligt in een beschermd gebied (vanwege Caretta-Caretta schildpadden die daar nestelen) 237 km. Het laatste stuk van de reis brengt mij over 256 km terug naar Antalya. Totaal dus bijna 2500 km. En dan te bedenken dat dit nog maar een klein gedeelte van Turkije is. Ik hoop dat het me dit keer wél lukt om wat foto's te plaatsen anders wordt het weer een Picasa-album na terugkomst. Groetjes en tot in Turkije...

Kaart rondreis Erna

13 mei: Lang, mooi en vermoeiend!

Goed...uiteindelijk zit ik dan nu in Cappadocie maar ik zal in het kort even de voorgaande dagen beschrijven. De reis naar Turkije toe is heel goed verlopen, alleen bij de NS was het helaas weer puin. Hele korte trein naar Schiphol en veel vertraagde treinen. Het was beslist geen pretje, trein was overvol, je kon geen kant op vanwege alle bagage en ik mocht staan! Het vliegtuig vertrok op tijd en de vlucht was zonder turbulentie en goed zicht. We landden zelfs een half uur eerder dan stond gepland. Maar...dat hield in dat er nog niemand was om mij op te halen. Het vervelende was dat er ook nooit iemand kwam. Na een uur wachten maar gaan bellen naar het pension, ze konden mijn vluchtnummer niet vinden. Hij is fijn, dan maar een taxi. In het pension gegeten en al vroeg naar bed.

De andere dag is het stralend weer en iedereen is blij na een periode van heel veel regen en kou. Goed ontbijt doet wonderen en op mijn gemak naar het park langs de zee. Op zondag is het daar altijd heel erg gezellig, vnl Turkse mensen die met het hele gezin een dagje uit zijn en jongeren die muziek maken: kortom het is geen straf om daar te zitten met een pot thee of wat dan ook. Toch wel weer veel foto's gemaakt.

Maandagavond vertrek met de nachtbus naar Cappadocie. Overdag lekker rustig aan, boek uitgelezen en weer naar het park. Omstreeks 2 uur op zoek naar het kantoor van de busmaatschappij. Antalya is een grote stad maar het kantoor ligt op maar een kwartier lopen vanaf mijn pension. Ik heb de laatste stoel in de bus en voor 40 turkse lira (is 18 euro) vertrek ik om 10 uur in de avond voor mijn reis van 555km. Vanaf het buskantoor is er een servis naar het grote bussation van Antalya dat buiten de stad ligt. We zijn net een kwartier onderweg als de bus stopt om nog wat passagiers in te laden. Ineens een enorme klap, er had iemand de bus niet gezien en rijdt met volle snelheid achter op de bus. Het is geen vrolijk gezicht, de auto is een metertje korter en de twee passagiers worden afgevoerd naar het ziekenhuis. Moet wel even zeggen dat de hulpverlening enorm snel ging maar wij zijn voorlopig nog niet weg vanwege het feit dat de bus eerst moet worden gecontroleerd en weer in model gebracht. De andere ochtend komen we anderhalf uur later dan gepland in Cappadocie aan.

Het is heerlijk hier weer te zijn en ook hier komt het mooie weer er aan. Eerst een heerlijk ontbijt en even een paar uur slapen. Morgen, dinsdag dus ga ik op pad!

18 mei: Wandelen...iets anders doe je hier niet!

Vanochtend opgestaan met heerlijk weer en een even heerlijk ontbijt. Het weer ziet er goed uit en ik besluit dat ik naar het openluchtmuseum ga. Dat is niet zo ver lopen, ben er al meerdere keren geweest maar het blijft interessant door de prachtige fresco's in de kerkjes hier. De kerkjes vind je trouwens door heel Cappadocie, uitgehouwen in de rotsen. De mensen hier in de streek hebben tot nog niet zo lang geleden in de rotsen gewoond en er zijn zelfs complete ondergrondse steden te vinden waar in de middeleeuwen wel 20.000 mensen hebben gewoond. Om een uur of 10 ben ik op pad gegaan maar kwam niet ver. Een paar prachtige paarden staan te grazen midden in de natuur en ik ben een flink tijdje bezig om ze op de foto te krijgen zoals ik in gedachten heb, nml met de mooie achtergrond van de rotsen. Het is me gelukt en ik ben zeer tevreden over het resultaat. De naam van de streek Cappadocie is afgeleid van Katpatuka, het land van de mooie paarden. En mooi zijn ze! Verder maar weer richtng museum maar ik zie daar 20 grote touringcars staan plus een even zo groot aantal kleine busjes. Niets voor mij dus maar links af de heuvels in en daar weer de nodige foto's maken. Ik geniet met volle teugen, een uurtje wachten en dan gaat de hele kudde toeristen het museum uit naar de vreetschuur en dan heb ik het rijk zo goed als alleen. Helaas mogen er nergens meer fresco's gefotografeerd worden maar vlgs mij is dat alleen maar ten gunste van de ansichtkaartenverkoop. Ik heb er toch nog een aantal weten vast te leggen (zonder flits uiteraard) maar soms stond de bewaking constant achter me en dan lukt het niet. Al met al is het een fijne dag geweest die eindigt met onweer maar dan ben ik alweer in mijn pension. Er is hier op een uur rijden vandaan een gebied genaamd de sultansmoerassen. Het is een prachtig gebied met heel veel vogels (waaronder flamingo's) en ik hoop daar een dezer dagen heen te gaan. De naam zegt het min of meer al, het is een moerasgebied en je vaart met een gids in een platte boot door het gebied heen. Verheug me erop! Voor degenen die hebben gereageerd, dankjewel, vind ik erg leuk en voor mij een stukje contact met thuis. Ik moet wel zeggen dat ik het heerlijk vind om alleen te reizen, doen en laten zoals je zelf wil!!

19 mei: UNESCO? Wat nou Unesco!!!

Ik heb hier geen wekker, elke ochtend om kwart over vier begint Allah te roepen dat je op moet staan. Vanavond toch maar weer herriestoppers in dan. Maar om 6 uur toch maar de deur uit gegaan. De reden hiervan is het spektakel van de ballonnen. Elke dag stijgen er ballonnen op met 8-20 passagiers en boven dit wonderlijke landschap is dat geweldig om te zien. Natuurlijk heb ik dat al tienallen malen gezien en zelfs ook een keer gedaan maar ik wordt elke ochtend weer onrustig en moet ik naar buiten. Ben naar het uitzichtspunt gegaan met zicht op Goreme en aan de andere kant op de Love-valley. De zon komt er helaas niet goed door zodat het zicht niet optimaal is maar het is weer genieten. Ik sta daar helemaal alleen en soms komen de ballonnen zo laag dat ik contact kan maken met de mensen in de mand. Ik loop naar het hoogste punt maar opeens schrik ik me helemaal te pletter. Drie grote honden met opgetrokken bovenlip komen dreigend op mij af. OEPS daar sta je dan...heel hard teruggrommen en roepen...het helpt...ze druipen af! Om 8 uur ga ik even terug naar het pension voor alweer zo'n super ontbijt. Lekker uitgebreid en om half 11 vertrek ik weer. Ik ga naar mijn lievelingsplek, echt heel mooi...maar... dat wordt een afknapper! Hetvolgende verklaart mijn aanhef van dit verhaal. IK BEN BOOS en moet dat even kwijt nu. Heel Cappadocie staat onder toezicht van UNESCO. Ik was altijd in de veronderstelling dat deze organisatie er is om te zorgen dat onze kindskinderen ook van al dit moois, dit prachtige gebied dus, kunnen genieten. Niets is minder waar, mijn lievelingsplek is omgetoverd tot een grote take off plaats voor heel veel verschillende ballonvaartmaatschappijen. Een grote kaalslag, ik heb geen idee hoeveel maatschappijen er nu zijn maar ieder heeft zijn eigen plek om op te stijgen. Ik heb in de gauwigheid vanochtend 45 ballonnen geteld dus ga maar na. Het schijnt dat UNESCO niets kan doen, Ankara blijft vegunningen afgeven, geld stinkt niet! SHAME!!! Ondanks dit alles heb ik toch nog kunnen genieten van mijn wandeling, met je rug er naar toe zie je het allemaal niet maar je vraagt je af...waar en wanneer stopt dit!!! Zo...en dat moest ik echt even kwijt! Morgen ga ik naar een andere ook hele mooie plek. Mijn pension waar ik nu zit heeft een PC staan voor de gasten maar hij is net zo snel als die schildpad die vanochtend met me meeliep. De foto's houden jullie echt te goed, dat is het eerste wat ik ga doen als ik thuis ben want ik kan niet wachten om ze te laten zien.

20 mei: Onweer...regen...hagel...

Allah heb ik niet gehoord vanochtend maar even zo goed om half vijf alweer wakker. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik om half tien al ging slapen, geen klagen dus. Een prachtig blauwe lucht zie ik als ik de deur open doe dus dat belooft wat. Ik neem de dolmus van kwart over tien naar alweer een favoriete plaats van mij, nl Pasabagi. Weliswaar een toeristisch hoogtepunt maar gelukkig weet ik een wandelroute vanaf de bushalte waar geen mens komt. Er zijn allemaal kleine stukjes land van de boeren uit de omgeving en er staan veel fruitbomen maar ook veel druiven. Jawel Cappadocie produceert een redelijk goede wijn die door de speciale grond hier een heel aparte smaak heeft. Ik loop te genieten van het wel heel aparte landschap maar hoor wel in de verte gerommel en de lucht wordt zwart. Ik ben bijna aan het eind van de vallei als de sluizen opengaan, het is inmiddels ijskoud en jawel hoor...het hagelt! Opeens hoor ik iemand roepen en zie daar een van de boertjes zwaaien dat ik moet komen. Geweldig: ik mag in de auto schuilen! Een leuk gesprek in half turks, engels en frans maar we begrijpen elkaar. Na een half uurtje kan ik weer verder. De bedoeling is om nu boven de vallei uit te komen en vandaaruit in de vallei te kijken. De foto's die ik heb kunnen maken zijn erg mooi, ben alweer tevreden. Het zat in mijn hoofd met die mooie blauwe luchten maar dat dreigende heeft toch ook wel iets speciaals. Later in de middag gaan de sluizen weer open maar ik moet toch wel even wachten op de dolmus (anderhalf uur maar!) Er is daar een heel klein cafetje waar zo'n 30 mensen inkunnen, met een beetje stampen zaten er wel 130 in. Het is in elk geval lekker warm. Ondanks of misschien wel dankzij, heb ik weer enorm genoten van deze dag. Het is nu droog en ik zie weer blauwe lucht. Ennuh...wie het grommen van mij wil horen...kan geregeld worden hoor.

21 mei: Het weer vandaag: 85% zon en 70% regen!?

Ik heb dit niet verzonnen maar zo zijn de weersverwachtingen voor vandaag volgens de Turkse "Piet Paulusma". Gisteren aan het einde van dag met veel regen kregen we aan het eind van de dag nog een geweldig cadeau, een prachtige regenboog ! Jammer genoeg liep ik niet in de vrije natuur maar op het dakterras was een aardig alternatief. Ik ga vandaag voor de 85% zon en neem om half 12 het busje naar Uchisar, een klein dorpje op 6km afstand van Goreme maar hoger gelegen. Uchisar is bekend om zijn "kasteel", een enorme rotsklomp die veel op gatenkaas lijkt want ook daar hebben heel veel mensen gewoond en je kunt de woonruimtes nog goed zien. Tegenwoordig is het een belangrijk uitzichtspunt en het wordt dan ook druk bezocht. Voor de hele omgeving is het een orientatiepunt, waar je ook bent, verdwalen is bijna onmogelijk. Het kasteel ligt aan de rand van de Duivenvallei en je kunt heel ver kijken. Bij helder weer zie je zels de Erciyes met zijn met sneeuw bedekte hellingen. (ruim 3000m hoog) Wat maakt nou dit hele gebied nou zo interessant? In de omgeving liggen drie grote vulkanen (in ruste) en alle drie hebben ze voor enorme uitbarstingen gezorgd. Er zijn dus drie verschillende lagen lava over elkaar heen gekomen, de ene laag harder dan de andere. Zon, wind en water doen de rest en daardoor is er een bijna voorwereldlijk landschap ontstaan. Als ik weer terugkom in mijn guesthouse vraagt iemand mij of ik de Blauwe Rotslijster heb gezien, die schijnt een nest de hebben aan de achterkant van het kasteel. Grom...grom...had dat even eerder gezegd!!!

22 mei: Bloemen, bloemen en nog eens bloemen...

Zou graag nog een keer teruggaan voor die blauwe rotslijster maar dat zit er helaas niet meer in. Ik weet dat er op veel plaatsen heel veel bloemen staan en die heb ik helaas nog niet zo veel gezien. Toegegeven: het weer is hier niet zo wat het moet zijn, er valt veel regen en dat heeft toch wel gevolgen voor de natuur, die loopt ver achter. Het voordeel is dat het erg groen is en zo heb ik het nog nooit gezien. Vandaag een korte wandeling gemaakt vlak achter mijn guesthouse, het uitzicht over de vallei van Goreme is werkelijk prachtig en...heel veel bloemen. Ik ben gek op klaprozen en korenbloemen, nou...die heb ik gezien! Je loopt er tussen de druivenvelden en het is licht klimmen en dalen. Omdat het er vandaag ook erg dreigend uitziet kijk ik ademloos naar de meest mooie, dreigende en dramatische luchten, de lichtval is prachtig. Vandaag heb ik ook mijn busticket gekocht voor Safranbolu, mijn volgende standplaats op 80km van de Zwarte Zee. Vertrek hier is dinsdagochtend om half 9 in de ochtend met overstap in Ankara. Maar eerst morgen naar de Sultansmoerassen. Dit is een gebied waar heel veel vogels komen, het moerasachtig karakter was echter door de jaren heen verdwenen door allerlei omstandigheden. Door de aanleg van een tunnel die voor voldoende watertoevoer zorgt, is alles weer aan het herstellen en komen er meer en meer vogels terug. Ik ben heel benieuwd! Thea, leuk dat je even hebt gegoogeld, heb je toch wat meer idee wat ik bedoel met dit bijzondere landschap. Verder heb ik in Antalya wat foto's speciaal voor jou gemaakt en ik weet zeker dat je daar heel blij mee bent. Groetjes iedereen en waarschijnlijk tot morgen, voor de laatste keer uit Cappadocie dan

23 mei: Kikkerconcert

Hallo allemaal, ben vandaag veel later dan normaal maar dat komt omdat ik pas om 7 uur weer in mijn guesthouse terugkwam. Vanochtend om 9 uur weg en het weer ziet er goed uit. We rijden een prachtige route, klimmen van 1100mtr hoogte naar 1535mtr en weer dalen tot 1100mtr. Onderweg zien we veel mooie bloemen, soms velden vol. Het is ongeveer 100km rijden naar de Sultansmoerassen. Onze gids daar is Atilla, hij weet elke vogel bij naam. in het Latijn, Engels en ook in het Nederlands. Onvoorstelbaar!! We gaan met een platte boot varen en komen meteen tussen een enorm "veld" met waterranonkel. De geur is geweldig, lijkt erg veel op een zware seringengeur. Je hoort niets, alleen vogels en duizenden kikkers. In totaal hebben we meer dan 30 verschillende soorten van vogels gezien, waaronder lepelaars, bijeneters, hop, kraanvogles en zwarte ibis en ja Anneke ik heb ook de gele Balkankwikstaart gezien en zelfs redelijk op de foto. We hebben bijna 2 uur gevaren en zijn dan aan land gegaan waar we nog een stuk hebben gelopen. Daar zien we sporen van grote wilde zwijnen die ook daar een plaag zijn. Terug nemen we een kortere route en we zien nog een dobbelsteenslang. We rijden een schitterende route terug naar Goreme, het laatste licht is zo mooi, grote kuddes schapen gaan terug naar het dorp. Het is een groot genieten en nu weet ik ook weer waarom ik zo veel van dit land hou! Morgen om half 9 al op de bus naar Safranbolu waar ik om half 6 aankom. Vind het niet zo erg een dagje in de bus, heb een joekel van een blaar op mijn teen dus lopen zit er even niet in. Met pijn in mijn hart neem ik hier afscheid!!

24 mei: Reis van Göreme naar Safranbolu

Eindelijk weer eensi n mijn eigen reisdagboek kunnen inloggen en ik zal de draad weer oppakken waar ik ben gebleven. Mijn bus naar Ankara vertrekt om half negen, het s ongeveer 4,5 uur reizen. Een van de grote vulkanische bergen laat zich goed zien, compleet met ijskap. Ook rijden we langs een enorm zoutmeer waar langs de weg ook veel zoutfabriekjes zijn te zen. Voor de rest niet zo interessant totdat we in de buurt van Ankara komen. Het busstation van Ankara is enorm groot, ik dacht even dat we bj Schiphol waren aangekomen. Ik denk dat er zo 150 verschillende busmaatschappijen zijn gevestigd. Erg groot dus maar alles s heel makkelijk te vnden. De bus naar Safranbolu vertrekt om 14.45 uur en er is dus tijd om even wat te eten. De reis naar Safranbolu duurt ongeveer 3 uur en is erg mooi. Het landschap is een beetje vergelijkbaar met Zuid-Duitsland. Alles is ook mooi groen, dankzij de vele regen die er de laatste tijd gevallen is. Na aankomst is mijn pension vrij snel gevonden, snel even iets gaan eten en vroeg al slapen.

25 mei: Museumstad Safranbolu

Ook Safranbolu staat op de lijst van Unesco, en terecht! De naam van de plaats is afgeleid van een soort krokus waarvan de meeldraden de safraan leveren. De stad ligt tegen de heuvels opgebouwd en de huizen stammen veelal uit de 19e eeuw. Het zijn typisch Ottomaanse huizen met 10-12 kamers. Safranbolu heeft welgeteld 1197 monumenten waaronder veel huizen, een moskee met daaromheen de straatjes van de verschillende ambachtslieden. Het is echt genieten om daar rond te kijken. In de midaag ga ik naar de Tourist Information en maak een tochtje met een golfkarretje door de stad, dit duurt 3 kwartier en is net lang genoeg. Je krijgt op deze manier wel veel van de stad te zien en heel veel informatie. Een van de redenen dat ik naar Safranbolu ben gegaan is de verhalen van een oud-collegaatje van me die in die stad is geboren. Zij heeft tot haar 10e of 12e jaar haar jeugd doorgebracht. Ik ken haar nu 18 jaar en al die tid zegt zij al tegen mij dat ik daar eens heen moet gaan. Ik kreeg nu zoiets van als ik het nu niet doe... Dus vandaar! Nuray heeft mij de naam van haar straat laten weten maar de staat ligt in de wjk Balar en ligt best ver van de oude historische stad. Ik heb bij het touristenkantoor navraag gedaan en die beten zich er helemaal in vast. Ze zijn gaan bellen met Balar maar kwammen niet veel verder. Uiteindelijk krijg ik een vrij gedetaileerde statengids mee van Balar. Even voelde ik me net Derk Bolt van Spoorloos maar leuk was het wel!

26 mei: Baglar

Vandaag om 10 uur uit mijn pension uitchecken, de eigenaar is zo vriendelijk om mij naar het kantoor van de busmaatschappij te brengen. Ik koop een kaartje, of eigenlijk twee: een met als bestemming Ankara en de tweede voor Ankara-Pamukkale. Mijn bagage laat ik achter op het kantoor en ga lopen van de wijk Kranköy naar Baglar, een stevge wandeling heuvelopwaarts. Ik kom vrij snel in Baglar aan, maar dan! Het voelt wel heel speciaal om daar te lopen. Het is een mooie buitenwjk met ook weer grote, mooie huizen. Veel groen en ik hoor weer alleen maar vogels en zie ook eekhoorntjes. Ik loop een paar keer stuk maar uiteindelijk vind ik toch de bewuste straat en spreek 2 oude vrouwtjes aan. Zij kennen de familie niet en lopen weer door, voor mij uit. Maar overal waar zij komen hoor ik hen de vraag weer stellen die ik hen net heb gesteld. Niemand kan mij helpen zodat ik aan het einde van de straat wel alle huizen heb gezien maar nog niet weet welk huis nou van Nuray was. Maar evengoed, Nuray ik heb ervan genoten en zag je in gedachten met je 4 zusjes daar rondlopen. Ik ben blij dat ik weer een deel van mijn verhaal heb kunnen delan met jullie. Het vervolg van mijn reis krijgen jullie (onder voorbehoud!) morgen te lezen. Morgen gaat mijn reis verder van Pamukkale naar Selçuk. Groetjes!!!

27 mei: Reis van Safranbolu naar Pamukkale

Zo hoor je een aantal dagen niets van mij en zo vliegen de reisverslagen je om de oren. Ik ben er nu achter waarom ik niet kon inloggen (zelf heb ik een ander wachtwoord dan de lezers) Ik heb hier te maken met een Turks toetsenbord en het Turkse alfabet kent meer letters dan het Nederlandse. Zo is er bv een verschil tussen een (zonder punt)en een i (met punt) en daar zat mijn probleem. Je moet het maar kunnen verzinnen op de late avond. Maar terug naar mijn busreis van Safranbolu naar Ankara en door n de nacht naar Pamukkale. Vanaf Safranbolu had ik eerst een transfer naar Karabuk waar de "echte" bus al klaarstond. Het was groot feest op het busstation van Karabuk, er gingen een aantal jongens in dienst en dat is een hele belangrijke gebeurtenis voor een Turkse jongen. Hier geldt nog steeds de dienstplicht. De hele familie. en dat zijn er nogal wat, vrienden, kennissen, vage kennissen kortom iedereen komt naar het busstation om de jongens uit te zwaaien. Er wordt muziek gemaakt en gedanst, je weet niet wat je meemaakt. De jongen wordt de bus in gejonast en er wordt verschrikkelijk gehuild door vaders, moeders, opas en omas en ook door de toekomstige soldaat. (daar moet je dan de oorlog mee winnen!) Na vertrek van de bus rijden er meestal wel autos met vrienden luid toeterend mee. Er zaten 4 jongens bij mij in de bus, erg veel mensen dus daar om uit te zwaaien. In Ankara was het nog erger, het zag daar zwart van de mensen. Rest volgt!!

28 mei: Reis van Safranbolu naar Pamukkale.

De nacht in de bus is me niet zo goed bevallen dit keer! Heb natuurlijk heel veel gelopen die dag in Baglar, eigenlijk iets te veel van het goede maar ja, ik ben er nou toch en dan ga je door. Kendine iyi bak mailde mijn collegaatje Nuray naar mij (pas goed op jezelf)nou dat doe ik wel maar soms weet ik de rem niet te vinden. Om half 6 in de ochtend afgezet bij het busstation van Denizli, plm 18km van Pamukkale, er stond netjes een zgn servisbusje te wachten die me naar Pamukkale zou brengen (dacht ik) De chauffeur was kennelijk niet goed uit bed gekomen en had er duidelijk geen zin in. Zo heb ik dus heel Denizli gezien om alle andere passagiers naar hun straat of wat dan ook te brengen. Hij vertelde mij dat hij mij niet naar Pamukkale mocht brengen en zette me 3 kwartier later weer op de otogar af. Maar gelukkig zag hij het busje van mijn pension staan, wat een toeval zeg! Met 2 meisjes uit Korea werden we in het busje gestopt en we moesten nog even wachten...wachten...wachten. Daar kwam chaufeur nr 2 weer aan en vertelde dat de auto van ons pension er aan kwam??? Is het nog te vfogen? Maar gelukkig: we werden naar ons pension gebracht waar we om 8 uur aankwamen. Gelukkig was mijn kamer al beschikbaar, voor hetzelfde geld moet je nog wachten tot 2 uur in de middag. Eerst maar eens een paar uur gaan slapen en een douche genomen. Verder niet zo veel meer gedaan die dag. Ik heb een kamer met balkon en daar zitten 3 nestjes van zwaluwen. Jammer genoeg liggen er 7 eitjes op de grond van het balkon. Heb wel prachtige fotos kunnen maken. Ongelofelijk vroeg naar bed gegaan.

29 mei: Turkse humor!

Om half 8 klaar voor een heerlijk ontbijt om daarna op pad te gaan. Mijn pension ligt heel centraal en biedt erg veel service. En dat alles voor maar 17 euro per nacht. Natuurlijk wil ik naar de kalkterrassen en Hierapolis. Als ik vraag wat een taxi ongeveer moet kosten wordt ik als service gebracht totaan de poort. Ik maak gebruik van de noord-ingang om vervolgens het gehele terrein af te lopen naar de zuidelijke ingang. Het is alweer geweldig! Doordat het niet zo een heel mooi voorjaar is geweest is de hele natuur vreselijk laat met alles en dat heeft tot gevolg dat er zo verschrikkelijk veel bloemen nu in bloei staan. Velden vol met klaprozen tussen al die ruines, het s adembenemnd mooi. Het is nog vroeg en omdat de rotsen net beginnen op te warmen komen er veel hagedissen tevoorschijn. Dan kom ik ook nog op een plek met veel cypressen waarin honderden vogels zitten te kwetteren dus iedereen die mij kent weet dat mijn dag nu al niet meer stuk kan. Pas in de middag ben ik net op de helft gevorderd om het mooiste deel van Hierapolis te bekijken waaronder het theater. Maar de lucht dreigt alweer. Elke middag eindigt met een stevige onweersbui. Je wil eigenlijk strakblauwe lucht maar ik moet zeggen dat de luchten waar ik nu steeds op getrakteerd wordt de fotos wel heel wat spannender maken. Het gaat regenen en dat geeft wel een hilarisch effect op het enorme aantal toeristen dat vnl voor de kalkterrassen is gekomen. Het is zaterdag en extra druk dus omdat Turkse mensen ook graag een dagje op stap gaan. Als het flink hard gaat regenen dunt het aantal mensen wel lekker uit en als ik eindelijk op mijn tandvlees lopend de andere kant bereik beluit ik om maar een taxi te nemen. Kan nooit duur zijn, dacht ik zo! Nou...helemaal fout dus want vanwege de regen heeft de taxichaffeur de prijs omhoog gegooid. Ik wil 10 lira betalen en hij wil er 20 vangen. Om zijn handel veilig te stellen gaat hij akkoord met 15 lira maar ik niet! Dus...lopen dan maar! Maar hier komt de Turkse humor: ik loop al halverwege als hij naast mij komt rijden en vervolgens roept: okee dan...10 lira is goed hoor! Ja wat doe je dan...gewoon doorlopen...

29 mei: Mijn busreis van Pamukkale naar Selçuk...

Die is niet zo spannend hoor, vertrek om 09.15 uur en duurt zo ongeveer 4 en een half uur, compleet met omweg maar zo zie je nog eens wat! Het zou een rechtstreekse bus zijn en dat is het ook, geen klachten dus maar dat van die omweg hadden ze er maar niet bij gezegdç Had liever de overstap gemaakt in Aydin, dan was ik er eerder geweest. Vandaag ga ik beginnen met ooievaars te spotten en hopenlijk wat goede fotoos te maken. Morgen naar Ephese, weer veel lopen dus vandaar de rust vandaag. Groetje iedereen en vanaf heden ben ik weer elke dag on-line!! Begin alleen mijn kleinkinders nu erg te missen...

30 mei: De benen willen niet meer!

Ook niet zo verwonderlijk als ik terugkijk naar wat ik allemaal heb gedaan tot nu toe. Maar ik kan je verzekeren dat ik ongelofelijk heb genoten van al dat moois! Vandaag is het dus de dag om naar Ephese te gaan, de grootste en mooiste antieke stad van Europa. Om half 12 ben ik daar, dat is eigenlijk een beetje laat maar ik heb de hele dag de tijd. Het is heel erg toeristisch, niet te geloven zo veel volk er op een dag doorheen wordt gejaagd. Busladingen vol en in nog geen 2 uur tijd moeten ze het hebben gezien. Klinkt allemaal wat negatief maar zo is het in feite wel. Er zijn 2 ingangen, de lower-gate en de upper-gate. De meeste mensen worden gedropd bij de upper-gate en lopen heuvelafwaarts naar de lower-gate, dat is natuurlijk ook het makkelijkste. Tot voor kort was het zo dat elk pension in Selçuk je als servisce naar de upper-gate bracht, een kilometer of 5 van Selçuk af. Maar dat is nu door de lokale overheid verboden, waarschijnlijk hebben de taxichauffeurs geklaagd. Je bent nu verplicht om een taxi te nemen of een dolmus naar de lower-gate voor het luttele bedrag van 2 lira (90 eurocent). Ik heb het heel rustig aan gedaan, al het volk kwam op me af maar om een uur of 12 worden ze toch weer die vreetschuren ngeloodsd en is het weer even rustig. Na 3 uur in de middag komen er ook geen bussen meer dus dan is het ook weer heerlijk rustig en bovendien is het licht voor de fotos ook mooier. Veel fotos gemaakt en heb er in totaal 5 uur doorgebracht. Helaas was het licht niet echt zoals ik het graag had gehad maar daarentegen heeft het vandaag eens niet geonweerd! Als ik de fotos plaats zal ik ook meteen iets meer vertellen over Ephese. Morgen ga ik naar Dalyan waar ik 5 dagen ga uitrusten (denk ik). Groetjes iedereen en bedankt voor de reacties!!!

31 mei: Weer een stukje verder...

Vanochtend om 10 uur in de bus gegaan en het eerste stuk duurt 1 uur dus dat valt mee. Maar het is een klein busje voor kleine mensen dus dat valt niet zo mee. In Aydin moet ik 3 kwartier wachten op de Big Bus. Het reizen hier wordt steeds luxer want alle bussen hebben nu in de rugleuning een beeldscherm voor film, TV diverse zenders,spelletjes, fotos bekijken, kiest u maar! Onderweg koffie,thee of frisdrank en een mooi landschap dat aan je voorbij gaat. Wat vervelend allemaal zeg! De Big Bus brengt me in anderhalf uur naar Ortaca op 18km vanaf Dalyan. Onderweg gaat het flink regenen en eenmaal in Dalyan hoor ik dat het nog nooit zo slecht is geweest. Er staat een koude wind in de namiddag maar nu (om 7 uur in de avond) is het weer warm. Even ter info voor Ingrid en Remon; ik slaap in de bungalow maar zonder vleermuis! Het pension heeft volgezeten de afgelopen week maar gisteren is iedereen naar huis gegaan. Het zal de komende week niet druk worden want 12 juni zijn er in Turkije verkiezingen en men wacht nu even af. Ga nu even eten en vroeg slapen, morgen zie ik wel weer!

1 juni: I was in paradise...

...en voor wie het niet gelooft...doe maar wel! Vanochtend redelijk vroeg opgestaan en het weer ziet er veelbelovend uit, zoals ik gewend ben eigenlijk hier. Lekker ontbijtje met natuurlijk een geweldig uitzicht op de rotsgraven. Ik besluit om naar het strand te gaan met de dolmu. Niet om het strand hoor, dat kan me gestolen worden. De rit er naar toe is zo mooi. Dalyan is oorspronkelijk een klein vissersdorpje en ligt ongeveer 12 km van het strand. Je kunt er op 2 manieren komen, met de dolmu of met de boot. Het varen duurt bijna 3 kwartier en je gaat door een soort Biesbosch gebied. Met de bus ga je hoog door de bergen en op bijna het hoogste punt ga ik er uit en loop verder.Aan beide kanten van de weg een kilometers lange haag van bloeiende oleander. Je komt werkelijk ogen te kort. Af en toe een stukje van de weg af geeft prachtige vergezichten en doorkijkjes op de rietlanden en Dalyan in de verte. Dromerige dorpjes, kraaiende hanen en zoemende bijen...Ik kom hier niet meer weg. Even thee drinken bij een oud vrouwtje en genieten van alles om me heen! Sorry mensen...als ik weer in superlatieven verval en toch ook maar weer ben gaan lopen. Over 5 dagen rust ik wel weer uit. Beneden aangekomen ga ik op ziekenbezoek...jawel. Er zit daar een klein opvangcentrum voor aangespoelde, gewonde of verdwaalde zeeschildpadden en ik ben heel benieuwd of Deniz er nog is. Deniz heb ik vorig jaar ook al over verteld, hij is daar op 2 juli 2009 zwaar gewond binnengebracht en zit er nu dus al bijna 2 jaar!!! Het gaat goed met Deniz en ze gaan proberen hem in oktober weer vrij te laten. Deniz was aan het slapen en ik weet dat hij in 3 kwartier weer boven water komt om te ademen. Wachten dus...van het moment dat hij boven water komt heb ik een paar mooie fotos kunnen maken van zijn kop. Ook van de omgeving met al die oleander heb ik een paar prachtfotos, als toegift kwamen er nog witte wolken opzetten dus jullie begrijpen al; mijn dag was weer helemaal TOP!!!

2 juni: Heet...heet...heet...

Ja, nou moet ik natuurlijk niet gaan klagen maar Allah,Allah wat is het heet!!! Vandaag heb ik besloten om het maar eens wat rustiger aan te doen en ga om 10 uur met de boot naar de andere kant van het strand. Het strand hier is een prachtige smalle landtong van ongeveer 6km lang en vormt de afscheiding tussen het zoete water van het grote meer en het zoute water van de zee, een hele smalle vaargeul zorgt voor de doorgang. Door de mix van zoet en zout water zit hier heel veel vis en ook speciale vis. Als je het grote meer overvaart ben je bijna anderhalf uur onderweg. Het strand van Dalyan is een mooi zandstrand en het loopt heel langzaam af. Veilig voor kinderen dus. Het is heerlijk om tussen de rietbedden te varen en er zitten ook veel vogels. Na bijna 3 kwartier kom ik op het strand aan en zoek meteen het enige duin op dat er is. Maar dit duin staat dus wel helemaal vol met oleanderstruiken en van bovenaf is het uitzicht over de streek erg mooi. Wat jullie zeggen dus; voor mij houd het grote genieten niet op. Lekker daarboven blijven zitten, broodje gegeten en vooral fotos gemaakt. Om 2 uur weer terug met de boot en nog even in Dalyan in de theetuin langs het water gezeten.(laat ik nog maar wat fotos maken!!!) Mijn gastheer Ilker was niet erg in zijn hum want hij moest vandaag op zijn land werken maar vanwege de hitte was het geen doen. Ik ga lekker op zoek naar eten en wat ik morgen ga doen dat weet ik nog niet. Heb hier nog 2 dagen, zaterdag is er markt den dat is hier altijd een gezellig iets. Meestal komt de familie naar het pension en het is leuk om ze allemaal weer te zien. Ook zijn er op zaterdag geen excursies, iedereen gaat gewoon naar de markt. Zondag moet ik weer de bus in om de laatste kilometers van mijn reis te doen, ik heb dan 2500km afgelegd. Maandag vlieg ik weer naar huis. Iedereen weer bedankt en tot morgen!